Szczeniak Michała

Przykładowa historia

Poranny promień słońca wślizguje się przez okno i łaskocze Michała po nosie. Ale to nie słońce go budzi — to ciepły, mokry język Burka, który liże jego policzek z całych sił! „Burek! Przestań, to łaskocze!" — śmieje się Michał, wtulając twarz w miękkie, złociste futro szczeniaka. Burek merda ogonem tak mocno, że cały się trzęsie, a jego brązowe oczy błyszczą jak dwa czekoladowe cukierki. Michał siada na łóżku i nagle zauważa coś dziwnego. Miska Burka przy drzwiach jest pusta. Zupełnie pusta i sucha. Brzuszek Burka wydaje cichutkie burczenie — takie zabawne „grrrml", które Michał słyszy wyraźnie w porannej ciszy. „Ojej, Burek… czy ty jesteś głodny?" — pyta Michał, a jego oczy robią się wielkie jak spodki. Serce zaczyna mu bić szybciej. Przecież wczoraj wieczorem mama przypominała mu o czymś ważnym! O czymś, o czym zapomniał... Michał zeskakuje z łóżka, jego bose stopy dotykają chłodnej podłogi. Biegnie do kuchni, a Burek pędzi tuż za nim, wesoło postukując pazurkami. Na lodówce wisi kolorowa karteczka z rysunkiem psa i napisem: „Lista opiekuna Burka". Michał staje na palcach i...