Tijs en zijn gitaar

Voorbeeldverhaal

De gitaar hangt vergeten over zijn schouder wanneer Tijs het roestige hek openduwt. Klimop kruipt over de muren als groene vingers die alles willen vasthouden. De stadstuin ruikt naar natte aarde en wilde jasmijn, en ergens tussen het onkruid glanst iets — een rij koperen pijpen, bedekt met mos en spinnenwebben. "Een orgel," fluistert Tijs. Zijn hart bonkt. Hij strijkt met zijn vingers over de toetsen. Ze zijn koud en ruw, sommige scheef, andere vastgeroest. Hij drukt er voorzichtig eentje in. Stilte. Geen klank, geen trilling, niets. "Dat ding heeft al twintig jaar niet meer gezongen," klinkt een stem achter hem. Tijs draait zich om. In de deuropening van het schuurtje staat een vrouw met zilvergrijs haar en een sjaal vol verfvlekken. Haar ogen fonkelen. "Maar ik herinner me nog hoe het klonk. Als regen op een warme dag." Tijs slikt. Zijn vingers tintelen. In zijn hoofd hoort hij al een melodie — zacht, zoekend, als een liedje dat nog geschreven moet worden. Hij kijkt van het orgel naar de vrouw en terug. "Kunnen we het maken?" vraagt hij. Zijn stem trilt van iets wat groter voelt dan verveling. Iets wat lijkt op een droom. De vrouw glimlacht langzaam...