Lars en de schapen

Voorbeeldverhaal

De ochtendzon schijnt warm over de boerderij en Lars rent met blote voeten door het natte gras. Het kriebelt tussen zijn tenen en hij lacht hardop. De kippen kakelen, de koeien loeien in de verte, en overal ruikt het naar hooi en vers gemaaid gras. Dan hoort Lars iets. Een zacht, bibberig geluidje. "Mèèè... mèèè..." Hij blijft staan en spitst zijn oren. Daar, achter het oude houten hek, staat een klein wit lammetje. Het heeft krullige wol, zo zacht als een wolkje, en grote donkere ogen die een beetje verdrietig kijken. "Hé kleintje," fluistert Lars. Hij hurkt langzaam neer en steekt voorzichtig zijn hand uit. Het lammetje snuffelt aan zijn vingers met zijn vochtige neusje. "Ben jij je mama kwijt?" Het lammetje blaat opnieuw, zachter nu, alsof het antwoord geeft. Lars voelt zijn hart bonzen. Hij kijkt om zich heen — het weiland is groot, zo groot, met hoge heuveltoppen en eindeloze hekken. Waar zou de mama van dit lammetje zijn? Lars slikt even en balt dan zijn vuistjes. "Maak je geen zorgen," zegt hij dapper. "Ik help je zoeken." Hij tilt het lammetje voorzichtig op. Het is warm en zacht tegen zijn borst en...