Jens en de giraf

Voorbeeldverhaal

De zon schijnt warm op Jens' gezicht als hij door het grote park rent. Zijn voeten kraken over het grindpad en de wind ruikt naar vers gemaaid gras. Dan staat hij stil. Tussen de hoge struiken steekt iets omhoog — iets geel met bruine vlekken. "Wat is dát?" fluistert Jens. Zijn hart bonst van opwinding. Hij sluipt dichterbij en duwt voorzichtig de bladeren opzij. Daar staat ze: een kleine giraffe, niet veel groter dan Jens zelf. Haar grote bruine ogen kijken hem aan, een beetje bang, een beetje nieuwsgierig. Haar lange nek wiebelt zachtjes heen en weer terwijl ze aan een blaadje knabbelt. "Hé kleintje," zegt Jens zacht. "Hoe kom jij hier nou terecht?" De babygiraffe doet een stapje naar voren en duwt haar zachte neus tegen Jens' hand. Het kriebelt! Jens giechelt, maar dan fronst hij zijn wenkbrauwen. In de verte klinkt het geluid van de dierentuin — de bekende toeter van de trein. "Mis je je mama?" vraagt Jens. De kleine giraffe knippert met haar ogen en legt haar kop scheef. Jens slikt even en balt dan zijn vuisten. "Maak je geen zorgen," zegt hij dapper. "Ik breng je terug. Beloofd." Hij pakt een stukje touw van de grond en kijkt naar het pad richting de dierentuin. Maar welke weg moet hij nemen...?