Emily en de verborgen waterval

Over dit verhaal

Emily is vier en samen met haar broertje Cem, oma Nicolle en opa Teun vertrekt ze naar Noorwegen voor een vakantie tussen de bergen en bomen. Onderweg hoort ze een vreemd, verleidelijk geluid dat haar aandacht trekt—het geluid van water dat ergens in de verte stroomt. Opa Teun en oma Nicolle weten dat daar achter het meer een waterval zou kunnen zijn, maar wanneer ze gaan kijken, stopt het pad abrupt bij een rij grote, onoverkomelijk lijkende rotsen. Daar staat Emily voor een echte keuze: teruggaan naar wat veilig en bekend is, of durven te zoeken naar wat zij hoort, wat zij voelt dat daar moet zijn. Het is een moment waar veel vier-jarigen zich zullen herkennen—die eerste keer dat je moet kiezen tussen bang zijn en nieuwsgierig zijn, en waar die stille moed van jezelf ontdekken zich afspeelt tegen de achtergrond van de werkelijke wereld, niet tegen die van fantasie. Wat volgt is een verhaal over vastberadenheid, over luisteren naar je eigen instinct, en over de ontdekking dat soms het pad niet duidelijk is, maar dat betekent niet dat er geen weg bestaat.

Emily staat niet alleen in dit avontuur, en dat maakt alles anders. Haar broertje Cem is er, jong genoeg om haar voorbeeld na te volgen maar oud genoeg om haar sterkte te spiegelen. Oma Nicolle en opa Teun staan niet aan de zijlijn—zij zijn er met hun kennis, hun geduld, hun manier van vertrouwen in wat Emily aanvoelt. Dit zijn de mensen die Emily kent, wiens stemmen zij herkent, wiens gezichten zij elke dag ziet. Hun aanwezigheid in het verhaal voelt daarom niet als decoratie maar als werkelijkheid. De band tussen Emily en deze drie mensen vormt de echte kern van de reis; het zijn niet zomaar volwassenen die toekijken, maar grootouders en een broer die Emily aanmoedigen om door te gaan, die naar haar luisteren, die het vreemd geluid ook horen en begrijpen waarom dit belangrijk voor haar is. In het moment waarin Emily moet kiezen, voelt zij niet alleen de bergen rondom zich heen, maar ook hun aanwezigheid, hun vertrouwen in haar.

Emily en de verborgen waterval gaat, dieper gezien, over het durven vertrouwen op jezelf—op wat je hoort, op wat je voelt, op je eigen richting in een wereld die soms onduidelijk lijkt. Dit is een boek dat een kind op veel momenten nodig kan hebben: op een verjaardag, wanneer ze zich dapper willen voelen; wanneer een broertje of zusje net is geboren en zij zich de hoofdpersoon in hun eigen leven willen voelen; op de eerste dag van iets nieuws, wanneer het vertrouwen in jezelf het belangrijkst is. Het is ook een cadeau dat grootouders met veel plezier hergeven, een moment om samen te lezen, om Emily op te zoeken in de illustraties en te zien hoe zij in de bergen staat, hoe zij echt daar is. Want dat is waar dit boek zijn kracht ontleent: wanneer Emily zichzelf ziet, wanneer zij haar eigen naam ziet in dit verhaal van moed en ontdekking, wanneer zij Cem, oma Nicolle en opa Teun om zich heen ziet—dezelfde mensen uit haar echte leven, nu ook uit haar verhaal—wordt het geen boek dat zij leest, maar een boek waarin zij leeft.