Emma en het magische bos

Voorbeeldverhaal

De takken kraken onder Emma's voeten terwijl ze dieper het bos in loopt. Zonnestralen vallen als gouden linten door het bladerdak en tekenen dansende vlekken op de mosgroene grond. Dan ziet ze het — een smal paadje, half verborgen achter een gordijn van klimop, dat ze hier nog nooit eerder heeft gezien. Haar hart bonst. Het pad gloeit zachtjes, alsof er kleine lichtjes onder het mos verstopt zitten. Emma bukt zich en raakt de grond aan. Hij voelt warm, als de vacht van een slapende kat. "Hallo?" fluistert ze. Een windvlaag brengt het geluid van klokjes mee, zo zacht dat ze haar adem inhoudt om het beter te horen. Ergens in de verte klinkt het geritsel van water — een beek die ze niet kent. Emma bijt op haar lip. Mama zegt altijd dat ze op het hoofdpad moet blijven. Maar het fluisteren tussen de bomen lijkt haar naam te roepen, steeds opnieuw, steeds dringender. Ze zet één stap op het gloeiende pad. De lucht om haar heen begint te glinsteren, en tussen de boomwortels verschijnen twee grote, fonkelende ogen die haar recht aankijken...