Lars op kamp

Voorbeeldverhaal

De takken kraken onder zijn voeten. Lars staat stil en draait zich om, maar het bospad dat er vijf minuten geleden nog was, is verdwenen achter een muur van varens en braamstruiken. Zijn hart bonkt in zijn keel. "We zijn de verkeerde kant op gelopen," zegt Daan naast hem. Zijn stem klinkt schor. Lars bijt op zijn lip. Uitgerekend Daan. Van alle kinderen op het schoolkamp moest hij nou met Daan in een team. Daan, die altijd stomme opmerkingen maakt. Daan, die nooit luistert. De lucht ruikt naar natte aarde en dennennaalden. Ergens boven hen roept een uil, hoewel het nog niet eens donker is. De schaduwen tussen de bomen worden langer, en Lars voelt de kou door zijn dunne kamptrui heen kruipen. "Geef de kaart eens," zegt Lars. Zijn handen trillen een beetje wanneer hij het verkreukelde papier openvouwt. De rode stip die hun startpunt markeert, lijkt opeens heel ver weg. Dan hoort hij het: stromend water. Lars kijkt op en ziet iets in Daans ogen wat hij niet eerder heeft gezien — angst. En op dat moment verandert er iets...