Tim en de walvis

Voorbeeldverhaal

De golven glinsteren als duizend diamanten in het zonlicht. Tim rent het water in, voelt het koele zout tegen zijn benen spatten en lacht zo hard dat de meeuwen boven hem verschrikt opfladderen. Hij duikt onder een golf door en komt proestend weer boven. Dan hoort hij het. Een diep, zacht geluid dat door het water trilt, als een lied dat van heel ver komt. Tim houdt zijn adem in en luistert. Daar, tussen de golven, ziet hij iets bewegen. Iets groots. Iets grijsblauw en glanzend. Een walvis. Een jonge walvis, niet veel groter dan de zeilboot van opa, dobbert vlak voor de kust. Zijn grote donkere oog kijkt Tim aan, en Tim voelt zijn hart bonzen in zijn keel. Het dier maakt opnieuw dat diepe, trillende geluid — maar dit keer klinkt het anders. Het klinkt verdrietig. "Je bent verdwaald, hè?" fluistert Tim. Hij slikt en balt zijn vuisten. De oceaan is zo groot en deze walvis is nog zo jong. Ergens daarbuiten wacht zijn moeder op hem. Tim kijkt naar de horizon, waar de lucht de zee raakt, en neemt een besluit...